Toen ik maandagmiddag Nathalie uit school ging halen, had ze ineens een gast bij zich. Flip de Beer. Een leuke beer die elke dag met een ander kindje mee naar huis mag om een dagje te logeren.

Eigelijk wilde Nathalie met iemand gaan spelen maar er waren geen vriendinnen die beschikbaar waren. De kinderen van tegenwoordig hebben een druk sociaal leven en afspraken moeten eigenlijk het liefst ruim van te voren gemaakt worden. Ze moest dus met Flip samen met mij mee naar huis. Dennis natuurlijk met zijn grote Vriend Daan spelen.

Omdat het zo´n feest was dat Flip kwam logeren wilde we iets bijzonders doen. En we besloten koekjes te gaan bakken. Dat vond Filp ook een geweldig plan. Hij kreeg een plekje op de aanrecht en keek toe hoe wij aan het werk togen.

Nadat we alles hadden afgewogen en klaar gezet mocht Nathalie alles door elkaar roeren. Daarna hebben we met onze handen mooie plat gedrukte balletjes gemaakt en op het bakblik gelegd.

Toen moesten we wachten tot dat de koekjes klaarwaren. Ondertussen heeft Flip kennis gemaakt met  Joey en Dropje. En natuurlijk moesten ook zij met flip op de foto.

 De koekjes waren nog niet helemaal klaar. Dus besloot Nathalie dat Flip een mooie armband cadeau moest krijgen als herinnering aan zijn logeerpartij. Flip mocht zelf de kleuren uitzoeken.

Voor we er erg in hadden waren de koekjes klaar. Ze waren heel erg lekker geworden. We mochten er allemaal een proeven. Ook Walter, en Josje, en Martijn, en Dennis. En natuurlijk Flip. Die vond ze zo lekker dat hij bijna niet meer kon stoppen met eten.

Toen kwam Nathalie´s vader haar en haar broer ophalen en ging Flip mee naar hun huis. Vandaag gaat hij weer mee terug naar school. Dan mag hij weer bij een ander kindje logeren.

Wat een bofferd is die Flip toch.

En zo was het:

Vandaag was ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens aan het kijken bij een hockeywedstrijd van Josje.

Het was niet de eerste van het seizoen, maar wel de eerste thuiswedstrijd waar ik naar toe kon.

Het weer was beduidend minder dan gisteren. Dat was jammer. Maar dat deed verder aan de wedstrijd niets af.

Het was een enerverende wedstrijd tegen de dames van Magnum, die doorlopend onder druk stonden van de Hisalis dames.

In de eerste helft had Josje niet erg veel te doen. Er was een goed samenspel tussen Josje en haar verdediging. Het viel me op, hoe betrokken Josje bij de wedstrijd blijft ook als de actie op de andere helft plaats vindt.

Ze dirigeert de achterhoede. Ze geeft aanwijzingen die dankzij het vertrouwen dat ze geniet van haar teamgenoten, blindelings worden opgevolgd.

Ik was zo trots op haar!!

De wedstrijd werd uit eindelijk door Hisalis gewonnen met 5 – 0

Martijn had een zwemwedstrijd in Gouda. De eerste in het aquarium. Voor het eerst weer binnen dus, na een hele zomer open water zwemmen. Hij was de hele week niet naar training geweest omdat hij ziek was geweest. Zwaar verkouden, wat dan weer gepaard gaat met duizeligheid en hoofdpijn. Maar ondanks dat was hij niet ontevreden. Ik heb niet gehoord op hij heftige PRs gezwommen heeft, maar dat is op dit moment niet zo belangrijk. Hij is nog herstellende. Dat komt wel weer.

Harstikke gezellig dus! 

in mijn hart zul jij altijd leven

je geest blijft altijd boven mij zweven

Nu bescherm je mij;

jij bent mijn beschermengel

Ik vroeg  GOD mijn gewoonte af te nemen.
GOD  zei: Nee.
Het is niet aan mij om het weg te nemen, maar voor jou om het
op te geven.
Ik vroeg GOD mijn gehandicapte kind heel te maken.
GOD  zei: Nee.
Zijn ziel is heel, zijn lichaam is slechts tijdelijk.

Ik vroeg GOD me geduld te geven.
GOD  zei:Nee.
Geduld is een bijproduct van moeilijkheden; het wordt niet gegeven,
het wordt geleerd.
Ik vroeg GOD me blijdschap te geven.
GOD  zei: Nee.
Ik geef je zegeningen; blijdschap is aan jou.
Ik vroeg GOD  om me pijn te besparen.
GOD  zei: Nee.
Lijden onthecht je van wereldlijke zorgen en brengt je dichterbij Mij.

Ik vroeg GOD mijn ziel te laten groeien.
GOD  zei: Nee.
Je moet zelf groeien. Ik zal je snoeien om je vruchtvol te laten zijn.

Ik vroeg GOD  om alle dingen zodat ik van het leven zou kunnen genieten.
GOD  zei: Nee.
Ik zal je leven geven, zodat je van alle dingen kunt genieten.

Ik vroeg GOD om me te helpen anderen LIEF TE HEBBEN, zoals Hij mij
lief heeft.
GOD zei: Ahhhh, eindelijk snap je het.

DEZE DAG IS VAN JOU, VERGOOI HEM NIET.
Moge GOD  je zegenen.
In de herinnering van GOD  vinden de harten rust.

Met dank aan mijn vriendin Carla

Voor iedereen,

voor wie het leven zwaar is,

voor mensen met verdriet,

onthoud er is er één,

en Hij vergeet je niet!

Ter nagedachtenis aan slachroffers can de 11 september aanslagen van 2001

Hoe het dan ook precies gebeurd is, vraag het me niet, maar op een kwaad moment zat ik met mijn wijsvinger tussen de draaiende heggenschaar, gevolg: bloed all over the place. Dus bracht Walter mij naar de dokterspost. Daar werd door een lieve dokter

naar mijn bijna losliggende vingertop gekeken. "Tja," zei ze, "vingertoppen zijn altijd moeilijk. Ik weet niet of we dit netjes aan elkaar krijgen. Maar ik zal het wel proberen. Heeft u nog bijzondere zieken of allergieën?" Ik was zo confuus van alles wat er gebeurd was dat ik overal nee op zei. Dus greep Walter in en vertelde wat er allemaal aan mankeerde. Nu was de dokter even stil. "Ik heb nooit wat" zei ik nog, doelend op deze stommiteit. Ze besloot om de boel eerst schoon te maken en daarna te hechten. Walter werd met een recept naar de apotheek gestuurd om een tetanus injectie. Eén.. het zijn er vier!!! Twee voor nu, een over een maand, en een over zeven maanden!!! Maar dan ben ik geloof ik wel voor de rest van mijn leven beschermd tegen tetanus. !! Ook fijn toch? De dokter dacht dat ze maar een of twee hechtingen nodig had. "Zal ik je verdoven?" vroeg ze. "Doe maar ik ben niet zo flink." "Dat zijn wel twee prikken extra." Dat vond ik dan weer minder erg dan het idee dat ik zou kunnen voelen dat ze in mijn vinger ging naaien. En dus:  Ging ik lekker onder zeil en

Het resultaat: Wat nou twee hechtingen. Het ware er mooi VIER en dat in dat kleine wijsvingertje van mij!

Daarna kwam de zuster die mijn vinger vakkundig inpakte

en mij twee tetanusprikken gaf. Tot maandagavond moet mijn vinger in het verband blijven en mijn arm in een mitella. Daarna mag er een gewone pleister op. De huisdokter mag volgende week maandag de hechtingen er weer uithalen en dan zou het leed weer geleden moeten zijn.  

Je zult maar gezegend zijn met zo´n moeder!!!!!!

Op weg naar de start                                 startkaart in de mond                 op weg naar de 2,5 kilometer   

                        op weg voor de twee kilometer                hoezo slecht weer!!!!!!! 

De blijheid met een goede tijd.

Tjonge, we hebben een enerverend weekend achter de rug.

Het weekend zou op vrijdagmiddag half vijf beginnen. Zou, want onze auto gooide roet in het eten.

Toen ik mijn oppaskinderen ging halen om ze naar de Judo te brengen kreeg ik de auto niet meer aan de praat. Ik belde Walter, wij belden de wegenwacht en wachtte. Een dik uur. Gelukkig stonden we bij onze vrienden voor de deur zodat we de tijd gezellig en comfortabel op hun bank hebben kunnen doorbrengen.

Gelukkig werden de jongens door een andere vader naar de judo gebracht.

Toen het mannetje van de ANWB was gearriveerd werd onze auto aan een grondig onderzoek onderworpen. Het mannetje gooide de achterklep open, schroefde een grote dop los, stak er een schroevendraaier tussen, en riep tegen Walter: “Start ‘m is!” En jawel hoor. Hij deed het. Ik zag het al helemaal voor me hoe het mannetje de hele weg naar Zeeland achter in moest blijven liggen met zijn schroevendraaier tussen het een of ander geduwd. “Zin in een weekendje Zeeland”, riep ik nog enthousiast. Daar had hij wel oren naar maar het leek hem toch beter voor beider huwelijken hier niet op in te gaan. (grapje!!) Conclusie van de autodokter. Er was kortsluiting in de startonderbreking die er voor zorgt dat de motor, als de auto gepikt wordt, geen benzine meer krijgt. En ik kan je vertellen zonder benzine kom je met een auto niet ver. Onze auto dacht dus doorlopend dat hij gepikt werd, en dacht, onderbreken die hap. Stilstaan, en je niet meer verroeren.

De Wegenwachter heeft de kortsluiting ongedaan gemaakt, vraag me niet hoe, maar hij heeft het een met het ander doorverbonden, en hoppa, daar deed de auto het weer.

Ons weekend kon beginnen. Om half zeven……. Twee uur later dan gepland.

Snel naar huis, caravan achter de auto gehangen, hond naar het logeeradres gebracht, kinderen en spullen ingepakt en gaan met die banaan.

Om tien uur waren we op de camping. In het donker. En ondanks dat kregen we,zonder al te veel ruzie, wel met ergernissen, want ik kon me natuurlijk weer niet beheersten, maar ja ik kon er niets aan doen want ik wat ongesteld, de caravan in een half uur overeind. Daarna nog even een kopje thee en toen lekker slapen. We konden een beetje uitslapen want Martijn hoefde pas om twee uur in Goes te zwemmen.

De volgende morgen hebben gezellig met zijn vieren zitten ontbijten, hebben de spullen gepakt en zijn richting Goes gereden. Daar hebben we aan de waterkant van het kanaal door Goes zitten wachten tot Martijn zijn twee kilometer moest zwemmen. Het was voor mij de eerste keer dat ik er bij was. Voor Walter en Titia al de tweede, dus dat waren de rotten in het vak.

Het weer was redelijk. Het was droog, met veel wind, maar niet koud. Sterker nog, als je een flink stuk moest lopen werd het zelfs warm.

ik had het naar mijn zin

De mannen te water

Martijn zwom een redelijke tijd. Maar was zelf niet tevreden. Hij had gehoopt op een tijd onder de 27 minuten, maar hij zwom 27 minuten en  27 seconden.

Om half vijf waren we weer terug op de camping en ging ik na een koppie thee aan het eten beginnen. We hebben met zijn vieren in de caravan gegeten. Daarna hebben Martijn en Titia afgewassen en Walter heeft voor thee en koffie gezorgd. Omdat we vroeg gegeten hadden waren we om half acht al helemaal klaar met alles. Dus mooi nog even tijd voor een spelletje Triominos. Gewonnen door Titia tot groot verdriet van Martijn die tot dan toe aan kop had gestaan, en eigenlijk als eerste 400 punten had maar omdat Titia de ronde won en 401 punten haalde won zij het hele spel. BALEN…..

maar het was toch nog goed tussen hun.

pa en moe hebben ook een hoop lol

Om negen uur lagen we in bed, want de volgende morgen moesten we weer vroeg op om de boel af te breken en in te pakken.

Zondag morgen. Zeven uur gaat de wekker. Walter gaat douchen en ik schil twee flinke mango’s voor Martijn, na de wedstrijden. Daarin zitten veel suikers en komt hij snel weer op krachten want na de vijf kilometer om elf uur, zwemt hij ook nog de twee kilometer om drie uur.

Op het moment dat Walter naar de douche loopt miezert het, maar als hij terugkomt is het noodweer in alle hevigheid losgebarsten.

Het water komt met bakken uit de lucht. Tussen door proberen we de boel in te pakken en in te klappen. Gelukkig breken de buien even op het moment dat we echt tot het inplooien van de caravan toe zijn waardoor we de boel redelijk droog ingevouwen krijgen.

Om half negen zijn we zover dat we kunnen gaan rijden. We rijden naar de wedstrijd plaats en eten eerst een ontbijtje in de auto. Rond een uur of tien besluiten we naar het wedstrijd terrein te gaan. Dat is voor mij, hoewel het de eerste keer is dat ik er bij ben, bekend terrein. Hier op deze plaats heb ik leren zwemmen. In het kanaal door Walcheren. In een stenen bak. En als je niet goed je best deed werd je bij je lurven gepakt en in het kanaal gesmeten. Nu veertig jaar later zwemt mijn kind hier voor zijn plezier en niet onverdienstelijk. Hij verbetert zijn tijd op de vijf kilometer. En zwemt ook op de twee een redelijke tijd.

De vijf hebben Titia en ik niet uitgezeten. We zijn naar mijn vriendin Margot in Vlissingen gegaan. Dat was heel gezellig en we konden onze voeten weer een beetje warm laten worden. We zijn tot half drie bij haar geweest. Het was heerlijk om weer eens lekker bij te kletsen. Het was leuk om haar oudste dochter te zien, die op deze dag precies negentien jaar geleden mijn bruidsmeisje was. Dat maakte de ontmoeting van vandaag extra leuk.

Om vier uur waren we klaar om de terugreis te aanvaarden. We hebben om half zeven Titia voor de deur afgezet en waren zelf om zeven uur thuis. Dood moe en hongerig. Maar daar heeft de chinees op de hoek iets aan gedaan. De vermoeidheid was na een nacht goed slapen ook weg.

Vandaag, maandag, zijn we de hele dag bezig geweest om dingen op te ruimen, af te drogen, te wassen en zo meer. Gelukkig was het droog buiten zodat we met een gerust hart de luifel te drogen konden hangen, en daarna de tent van de kinderen konden laten drogen. Om zeven uur vanavond was alles zover opgeruimd dat Walter en ik onszelf rust gunde met koffie en thee, en een lekker koekje erbij.

Einstein in de 21 eeuw.
 

Einstein staat op een feestje, komt er iemand naar hem toe.
Einstein vraagt hem:  Wat is jouw IQ?
De persoon antwoordt: 250
Dus begint Einstein te praten over kwantische natuurkunde,
blackholes, singulariteit en ruimtetijd...

 
Na een tijdje komt er een ander naar hem toe en Einstein vraagt ook
aan hem: Wat is jouw IQ?
De persoon antwoordt: 150
Dus begint Einstein te praten over Internationaal recht, ethische
conflicten met genetische manipulatie...

 
Iets later komt er weer iemand naar hem toe.
Einstein vraagt :  Wat is jouw IQ?
De persoon antwoordt: 100.
Dus begint Einstein te praten over de regering, de lonen, en
benzineprijzen...

 
Nog iets later komt er weer iemand naar hem toe.
Einstein vraagt:  Wat is jouw IQ?
De persoon antwoordt: 50.
Dus begint Einstein te praten over Idols, Big-Brother, Boer zoekt
vrouw .
 

Komt er daarna nog iemand naar hem toe.
Einstein vraagt:  Wat is jouw IQ?
De persoon antwoordt: 10.
Daarop vraagt Einstein hem:
En?    Beetje naar je zin bij Feyenoord?

Dus begint ook het normale leven weer een beetje op gang te komen. Gisteren voor het eerst weer op Dennis en Nathalie gepast. Dat was erg gezellig. Vooral omdat hun oom uit Duitsland er was en ik dus mijn Duits heb kunnen ophalen.

´sAvonds hebben Josje en ik samen gegeten en `gevierd` dat we voor het laatst op maandag samen zijn met eten. We hebben heerlijk naar Meidenseries op net 5 gekeken.

Martijn was vroeg terug van de zwemtraining omdat er een ongelofelijke onweersbui losbarstte toe ze bij de vaart aankwamen. Tegelijkertijd begon het te hozen. Walter had daarna een vergadering en was pas laat thuis. Dus lagen we weer te laat in bed.

Vandaag ben ik eerst met Martijn naar Lisse geweest voor een oogmeting en een andere bril. We hebben een mooie uitgezocht. Mettertijd zal ik een foto plaatsen van bril en drager. Daarna met de kinderen een broodje gegeten, middagdutje gedaan (achja, de leeftijd he), en daarna nog even met Josje naar de computer winkel.

Vanavond staat er een preischotel bij de Wutsies op het menu.